Γιατί Θεέ μου ;
Βλέπει κανείς τον πόνο διάσπαρτο στα πρόσωπα των ανθρώπων και διερωτάται γιατί να υπάρχει ο πόνος ; Είναι αποτέλεσμα των πράξεων μας; Είναι τιμωρία από τον Θεό ; Είναι δική του δοκιμασία για να επιστρέψουμε κοντά του ; Είναι μεταπτωτική εγωκεντρική κατάσταση την οποία διαιωνίζει με φιλαρέσκεια ο άνθρωπος αναζητώντας να βρει αν όντως είναι αυτή η αιτία του πόνου;
Όταν η ζωή του ανθρώπου δεν περιέχει αυτή την κατάσταση του πόνου ,η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό είναι κάτι πάνω από ιδεατή. Ο άνθρωπος προσεγγίζει τον Θεό με τον καλύτερο τρόπο ,τον αγαπά ,τον σέβεται , τον νιώθει κοντά του. Κάποια στιγμή όμως στο διάβα της ζωής ,θες από την μεταπτωτική φύση μας ,θες από την δοκιμασία υπάρξεως της ίδιας σχέση μας με τον Θεό μετά την κατάσταση του πόνου , έρχεται Εκείνος να επιτρέψει την δοκιμασία του πόνου…. Και εκεί όλα αλλάζουν ένα πέπλο απογοήτευσης απλώνεται, η σχέση με τον Θεό παύει να είναι όπως πριν και γεννάται το ερώτημα : Γιατί Θεέ μου; Γιατί σε εμένα; Γιατί τόσος πόνος; Γιατί έχεις φύγει από κοντά μου; Γιατί τώρα με αφήνεις μόνο να αντιμετωπίσω αυτήν την κατάσταση του πόνου; Και περιμένω την απάντηση Του….. Εκείνος δεν απαντά … μα και κανείς δεν απαντά… κάποιοι με το να δείχνουν συμπόνια πολλές φορές αμήχανη και επιφανειακή δεν απαντούν αλλά προσπερνούν το σκόπελο του ερωτήματος. Η απάντηση; Η ποθητή απάντηση αυτού του ανθρωπίνου ερωτήματος είναι ανύπαρκτη . δεν απαντάται με λέξεις , η απάντηση έρχεται μέσα από τον ίδιο τον άνθρωπο, μέσα από την εμπιστοσύνη του στο Θεό, μέσα από την αγάπη του και την ειλικρινή συμπόνια του στον συνάνθρωπο. Ένας σύγχρονος Γέροντας ό οποίος διακονούσε σε ένα αντικαρκινικό νοσοκομείο στην ερώτηση πώς αντιμετωπίζει τον πόνο και τι λέει στους ανθρώπους που ετοιμάζονται να φύγουν από αυτόν τον κόσμο, η απάντηση του ήταν ότι δεν μιλά αλλά στέκεται δίπλα χωρίς να λέγει τίποτα παρηγορητικό, και αυτό γιατί η παρουσία και μόνο δίπλα στον άνθρωπο που πονά είναι ένα σύνολο παρηγορητικών λόγων που εκφράζονται συναισθηματικά μέσα από την καρδιά του ανθρώπου. Αυτή η έκφραση της αγάπης είναι για κάθε συγκεκριμένη περίπτωση η συγκεκριμένη απάντηση στην ερώτηση Γιατί; Μια απάντηση η οποία δεν περιορίζεται σε στεγανά ανθρωπίνων «λογικών» απαντήσεων, αλλά καλύπτεται από την αγάπη του Θεού.
Πέμπτη 14 Οκτωβρίου 2010
Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009
Το διαδίκτυο και η εν Χριστώ ζωή.
Η εξέλιξη των ηλεκτρονικών συσκευών είναι πράγματι εντυπωσιακή και συνήθως για τους περισσότερους ανθρώπους ,συσκοτίζει την άλλη πλευρά του νομίσματος ,δηλαδή την σχέση των συσκευών αυτών με τον άνθρωπο. Αν και αυτή η όψη δεν είναι τόσο δημοφιλής για τους φίλους της τεχνολογίας , είναι ιδιαίτερα δημοφιλής σε όσους είναι δύσπιστοι απέναντι στην τεχνολογία .Χωρίς αμφιβολία ανάμεσα τους τελευταίους ,σημαντική θέση κατέχουν και οι θρησκευόμενοι. Εν τούτοις η μελέτη αυτής της όψης της πληροφορικής επανάστασης και του κυβερνοχώρου είναι ιδιαίτερα σημαντική ακόμα και όταν κανείς δεν είναι δύσπιστος απέναντι στην τεχνολογία και πόσο μάλλον για αυτόν που θέλει να είναι συνειδητό μέλος της Εκκλησίας.
Στις Ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες με αλματώδη ρυθμό μεταφέρονται όλο και περισσότερες ανθρώπινες δραστηριότητες στο διαδίκτυο . Αν μιλήσουμε για τον χρονικό ορίζοντα της επόμενης πενταετίας , πιστεύουμε ότι αυτή η εξέλιξη είναι που θα καθορίζει την καθημερινή μας ζωή .Στην χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη παρατηρείται μια μικρή καθυστέρηση ενός ή το πολύ δύο ετών σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν στην Αμερική . αυτή η καθυστέρηση είναι φανερό να βαίνει μειούμενη και να εκλείψει στο τέλος της πενταετίας. Η επέκταση του δυτικού πολιτισμού στον χώρο του ανθρωπίνου πνεύματος επέφερε την εντυπωσιακή ανάπτυξη του κυβερνοχώρου .Αυτή η διαδικασία ανάπτυξης του κυβερνοχώρου τείνει πια να ολοκληρωθεί και στο εγγύς μέλλον θα αγγίζει τη ζωή του καθενός μας χωρίς να κάνει εξαιρέσεις. Η αλλαγή αυτή έγινε τόσο γρήγορα και είναι τόσο ριζική με τέτοιες συνέπιες στην κοινωνία μας που δεν μας επιτρέπει να καταλάβουμε τι αυτό σημαίνει για εμάς ,αλλά και είναι πια εντελώς αναγκαίο να κάνουμε προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή. Χωρίς αμφιβολία οι αλλαγές είναι πιο έντονες στις νέες ηλικίες αλλά είναι λάθος να θεωρούμε ότι αφορούν μόνο αυτές .Απλά οι μεγαλύτερες ηλικίες παρουσιάζουν μια υστέρηση ,αλλά και αυτοί στο τέλος ακολουθούν.
Αν λοιπόν οι ανθρώπινες δραστηριότητες μεταφέρονται ολοένα και περισσότερο στον κυβερνοχώρο ,αυτό σημαίνει ότι ολοένα και περισσότερο αποκτούν μη υλική υφή, δηλαδή αποκτούν μια πνευματική υφή. Στο σημείο αυτό όσοι έχουν θρησκευτική υποδομή θα αισθανθούν παράξενα. Για εμάς το πνεύμα δεν μπορεί να έχει σχέση με τον κυβερνοχώρο. Είμαστε εθισμένοι σε ένα μακραίωνο τρόπο σκέψης που διαχωρίζει με σαφήνεια το υλικό από το πνευματικό. Σήμερα όμως τα όρια δεν είναι σαφή. Σε ένα πλήθος σημείων το υλικό και το πνευματικό συγχέονται τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά. Από όλα τα σημεία ο κυβερνοχώρος είναι αυτός που φέρνει αυτή την σύγχυσή ή καλύτερα την σύγκλιση του υλικού με το πνευματικό στην καθημερινή μας ζωή. Όπως και να το κάνουμε ο κυβερνοχώρος δεν είναι υλικός και το μη υλικό το προσδιορίζουμε ως πνευματικό. Βέβαια με τον όρο πνευματικό προσδιορίζουμε ένα πλήθος ,αντιφατικών πολλές φορές στοιχείων. Για παράδειγμα πολλοί θεωρούν τον ηθοποιό ως πνευματικό άνθρωπο ή άνθρωπο του πνεύματος .Αν διατυπώσουμε την άποψη αυτή σε έναν πνευματικό ,εξομολόγο, εκείνος θα αντιδράσει έντονα! Η πραγματικότητα είναι ότι ο άνθρωπός είναι μια ενιαία οντότητα και κανείς δεν μπορεί να την τεμαχίσει και να διεκδικήσει αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης κάποιου κομματιού του. Αν και θα φανεί παράξενο κάτω από αυτήν την έννοια και ο ηθοποιός και ο εξομολόγος είναι πνευματικοί άνθρωποι και μάλιστα κανένας δεν είναι ανεξάρτητος από τον άλλο. Μέσα από αυτή την οπτική γωνία μπορούμε να υποψιαστούμε το μέγεθος της αλλαγής που επιφέρει στη ζωή μας η ανάπτυξή του κυβερνοχώρου. Η πληροφορική και ο κυβερνοχώρος είναι νεοεμφανιζόμενα πνευματικά μεγέθη που διεκδικούν τον δικό τους χώρο στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από την πληροφορία και φέρνουν μια καθοριστική αλλαγή στον τρόπο επικοινωνίας του ανθρώπου διεκδικώντας ένα κομμάτι από την πίτα. Είναι φανερό ότι η είσοδος ενός νέου διεκδικητού αλλάζει και τους συσχετισμούς ανάμεσα στους άλλους διεκδικητές.
Η επίδραση του κυβερνοχώρου πάνω στον άνθρωπο που θέλει να αναπτυχθεί εν Χριστώ μπορεί να χαρακτηριστεί και θετική αλλά και αρνητική ανάλογα με το πώς ο ίδιος θα χειριστεί τον κυβερνοχώρο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ασχολήθηκε με την πληροφορική και να μην ένιωσε έναν έντονο έρωτα και μια αφοσίωση για τον καινούργιο του συνεργάτη , τον υπολογιστή και το διαδίκτυο. Είναι τελείως φυσιολογικό δεδομένης της φύσεως του συνεργάτη. Όμως ο άνθρωπος, πάντα εύρισκε τρόπους να απεμπλακεί από κάθε γοητευτικό τεχνολογικό δημιούργημα μέσα στους αιώνες, διατηρώντας τις σταθερές ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Όταν όμως δεν συμβεί αυτό ,είναι πια διακριβωμένο , ότι υπάρχει κάποιο βαθύτερο, συνήθως ψυχολογικό πρόβλημα, το οποίο τον εμποδίζει να σταθεί κατά έναν ώριμο τρόπο απέναντι σε όλα αυτά τα τεχνουργήματα. Με αυτή την έννοια τίποτα από αυτά δεν στάθηκε ικανό να εμποδίσει την εν Χριστώ ανάπτυξη του ανθρώπου. Δεν παρατηρήθηκε στην πράξη, ότι όσοι προχώρησαν στην εν Χριστώ ζωή, και μιλάμε για το παρόν ,ήταν άνθρωποι που είχαν αποκλείσει από την ζωή τους αυτά ή άλλα τεχνολογικά δημιουργήματα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον κυβερνοχώρο ο οποίος υποβάλει σε δοκιμή την ανθρώπινη προσωπικότητα με ιδιαίτερη ένταση. Ο ώριμος άνθρωπος καταφέρνει να βρει το σημείο ισορροπίας εύκολα η έστω δύσκολά. Ο νέος άνθρωπος δοκιμάζει διάφορα σημεία ισορροπίας και μέχρι να την πετύχει είναι εμφανώς χαμένος μέσα στη δίνη της προσπάθειας. Προς στιγμή μπορεί να χαθεί μέσα στη δίνη αλλά καταφέρνει να βρει την ισορροπία και τον δρόμο του.
(συνεχίζεται…)
Στις Ανεπτυγμένες δυτικές κοινωνίες με αλματώδη ρυθμό μεταφέρονται όλο και περισσότερες ανθρώπινες δραστηριότητες στο διαδίκτυο . Αν μιλήσουμε για τον χρονικό ορίζοντα της επόμενης πενταετίας , πιστεύουμε ότι αυτή η εξέλιξη είναι που θα καθορίζει την καθημερινή μας ζωή .Στην χώρα μας και γενικότερα στην Ευρώπη παρατηρείται μια μικρή καθυστέρηση ενός ή το πολύ δύο ετών σε σχέση με αυτά που συμβαίνουν στην Αμερική . αυτή η καθυστέρηση είναι φανερό να βαίνει μειούμενη και να εκλείψει στο τέλος της πενταετίας. Η επέκταση του δυτικού πολιτισμού στον χώρο του ανθρωπίνου πνεύματος επέφερε την εντυπωσιακή ανάπτυξη του κυβερνοχώρου .Αυτή η διαδικασία ανάπτυξης του κυβερνοχώρου τείνει πια να ολοκληρωθεί και στο εγγύς μέλλον θα αγγίζει τη ζωή του καθενός μας χωρίς να κάνει εξαιρέσεις. Η αλλαγή αυτή έγινε τόσο γρήγορα και είναι τόσο ριζική με τέτοιες συνέπιες στην κοινωνία μας που δεν μας επιτρέπει να καταλάβουμε τι αυτό σημαίνει για εμάς ,αλλά και είναι πια εντελώς αναγκαίο να κάνουμε προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή. Χωρίς αμφιβολία οι αλλαγές είναι πιο έντονες στις νέες ηλικίες αλλά είναι λάθος να θεωρούμε ότι αφορούν μόνο αυτές .Απλά οι μεγαλύτερες ηλικίες παρουσιάζουν μια υστέρηση ,αλλά και αυτοί στο τέλος ακολουθούν.
Αν λοιπόν οι ανθρώπινες δραστηριότητες μεταφέρονται ολοένα και περισσότερο στον κυβερνοχώρο ,αυτό σημαίνει ότι ολοένα και περισσότερο αποκτούν μη υλική υφή, δηλαδή αποκτούν μια πνευματική υφή. Στο σημείο αυτό όσοι έχουν θρησκευτική υποδομή θα αισθανθούν παράξενα. Για εμάς το πνεύμα δεν μπορεί να έχει σχέση με τον κυβερνοχώρο. Είμαστε εθισμένοι σε ένα μακραίωνο τρόπο σκέψης που διαχωρίζει με σαφήνεια το υλικό από το πνευματικό. Σήμερα όμως τα όρια δεν είναι σαφή. Σε ένα πλήθος σημείων το υλικό και το πνευματικό συγχέονται τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά. Από όλα τα σημεία ο κυβερνοχώρος είναι αυτός που φέρνει αυτή την σύγχυσή ή καλύτερα την σύγκλιση του υλικού με το πνευματικό στην καθημερινή μας ζωή. Όπως και να το κάνουμε ο κυβερνοχώρος δεν είναι υλικός και το μη υλικό το προσδιορίζουμε ως πνευματικό. Βέβαια με τον όρο πνευματικό προσδιορίζουμε ένα πλήθος ,αντιφατικών πολλές φορές στοιχείων. Για παράδειγμα πολλοί θεωρούν τον ηθοποιό ως πνευματικό άνθρωπο ή άνθρωπο του πνεύματος .Αν διατυπώσουμε την άποψη αυτή σε έναν πνευματικό ,εξομολόγο, εκείνος θα αντιδράσει έντονα! Η πραγματικότητα είναι ότι ο άνθρωπός είναι μια ενιαία οντότητα και κανείς δεν μπορεί να την τεμαχίσει και να διεκδικήσει αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης κάποιου κομματιού του. Αν και θα φανεί παράξενο κάτω από αυτήν την έννοια και ο ηθοποιός και ο εξομολόγος είναι πνευματικοί άνθρωποι και μάλιστα κανένας δεν είναι ανεξάρτητος από τον άλλο. Μέσα από αυτή την οπτική γωνία μπορούμε να υποψιαστούμε το μέγεθος της αλλαγής που επιφέρει στη ζωή μας η ανάπτυξή του κυβερνοχώρου. Η πληροφορική και ο κυβερνοχώρος είναι νεοεμφανιζόμενα πνευματικά μεγέθη που διεκδικούν τον δικό τους χώρο στην ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από την πληροφορία και φέρνουν μια καθοριστική αλλαγή στον τρόπο επικοινωνίας του ανθρώπου διεκδικώντας ένα κομμάτι από την πίτα. Είναι φανερό ότι η είσοδος ενός νέου διεκδικητού αλλάζει και τους συσχετισμούς ανάμεσα στους άλλους διεκδικητές.
Η επίδραση του κυβερνοχώρου πάνω στον άνθρωπο που θέλει να αναπτυχθεί εν Χριστώ μπορεί να χαρακτηριστεί και θετική αλλά και αρνητική ανάλογα με το πώς ο ίδιος θα χειριστεί τον κυβερνοχώρο. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να ασχολήθηκε με την πληροφορική και να μην ένιωσε έναν έντονο έρωτα και μια αφοσίωση για τον καινούργιο του συνεργάτη , τον υπολογιστή και το διαδίκτυο. Είναι τελείως φυσιολογικό δεδομένης της φύσεως του συνεργάτη. Όμως ο άνθρωπος, πάντα εύρισκε τρόπους να απεμπλακεί από κάθε γοητευτικό τεχνολογικό δημιούργημα μέσα στους αιώνες, διατηρώντας τις σταθερές ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα. Όταν όμως δεν συμβεί αυτό ,είναι πια διακριβωμένο , ότι υπάρχει κάποιο βαθύτερο, συνήθως ψυχολογικό πρόβλημα, το οποίο τον εμποδίζει να σταθεί κατά έναν ώριμο τρόπο απέναντι σε όλα αυτά τα τεχνουργήματα. Με αυτή την έννοια τίποτα από αυτά δεν στάθηκε ικανό να εμποδίσει την εν Χριστώ ανάπτυξη του ανθρώπου. Δεν παρατηρήθηκε στην πράξη, ότι όσοι προχώρησαν στην εν Χριστώ ζωή, και μιλάμε για το παρόν ,ήταν άνθρωποι που είχαν αποκλείσει από την ζωή τους αυτά ή άλλα τεχνολογικά δημιουργήματα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τον κυβερνοχώρο ο οποίος υποβάλει σε δοκιμή την ανθρώπινη προσωπικότητα με ιδιαίτερη ένταση. Ο ώριμος άνθρωπος καταφέρνει να βρει το σημείο ισορροπίας εύκολα η έστω δύσκολά. Ο νέος άνθρωπος δοκιμάζει διάφορα σημεία ισορροπίας και μέχρι να την πετύχει είναι εμφανώς χαμένος μέσα στη δίνη της προσπάθειας. Προς στιγμή μπορεί να χαθεί μέσα στη δίνη αλλά καταφέρνει να βρει την ισορροπία και τον δρόμο του.
(συνεχίζεται…)
Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2008
ΕΥΧΕΣ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ
ΕΠΙ ΤΑΙΣ ΕΟΡΤΑΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟΥ ΕΥΧΟΜΕΘΑ ΕΤΗ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ ΤΟ ΔΕ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ ΜΕΣΤΟ ΑΓΑΘΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΥΛΙΚΩΝ.
Πέμπτη 31 Ιουλίου 2008
Άγχος ή έλλειψη εμπιστοσύνης στο Θεό;
Στην σύγχρονη υλιστική εποχή που ζούμε ο άνθρωπος αυξάνοντας τους ρυθμους ζωής προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει με τις λιγοστές ανθρώπινες δυνάμεις. Πιστεύει ότι μέσα από το δικό του εγώ μπορεί να δώσει λύση στα πάντα. Από αυτό το πιστεύω ξεκινάει ο γολγοθάς του άγχους μία κατάσταση που υπάρχει ηλικιάκα σε κάθε ανθρωπο σήμερα. Μέσα στην ευημερία την όποια ζει ο άνθρωπος οδηγείται στην απομάκρυνση του από τον Θεό με αποτέλεσμα να χάνει από την ψυχή του την γαλήνη και την ηρεμία. Σταματά να εμπιστεύεται τον Θεό και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή, απολήξεις αυτής της αυτοκαταστροφής είναι η καταστάσεις αγχούς που δημιουργούνται με συνέπειες τόσο στην ψυχική όσο και στην σωματική υγεία του ανθρώπου. Αποδεικνύεται ότι μέσα από την ζωή αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος θεοποιεί τον εαυτό του και λειτουργεί ελλειπτικά απομακρυνόμενος από την χάρη του θεού οπoυ αποδεδειγμένα αλλά χωρίς ο ίδιος να θέλει να το παραδεχτεί τον γεμίζει με άγχος. Η επαφή του ανθρώπου με τον δημιουργό του τον γεμίζει με δύναμη ,ηρεμία ,γαλήνη ούτως ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στα όποια προβλήματα. Η επαφή αυτή χαρακτηρίζεται από απόλυτη εμπιστοσύνη στον δημιουργό – Θεό. Σήμερα όποιος καταφέρει να έχει μέσα του αυτή την εμπιστοσύνη στο Θεό χαρακτηρίζεται από απάθεια και ηρεμία. Ο τρόπος για να επιτύχει ο άνθρωπος αυτήν την απάθεια και να πολεμήσει με αυτή, την κατάσταση άγχους που του δημιουργεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, είναι να επιστρέψει βιωματικά στον Χριστό μετέχοντάς ενεργά στα Μυστήρια της Εκκλησίας ,να επικοινωνεί με τον Χριστό μέσα από την προσευχή και να αρχίσει να εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον εαυτό του και ολόκληρη τη ζωή του στα χέρια του Θεού.
Αρχιμ.Νεκτάριος
Στην σύγχρονη υλιστική εποχή που ζούμε ο άνθρωπος αυξάνοντας τους ρυθμους ζωής προσπαθεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει με τις λιγοστές ανθρώπινες δυνάμεις. Πιστεύει ότι μέσα από το δικό του εγώ μπορεί να δώσει λύση στα πάντα. Από αυτό το πιστεύω ξεκινάει ο γολγοθάς του άγχους μία κατάσταση που υπάρχει ηλικιάκα σε κάθε ανθρωπο σήμερα. Μέσα στην ευημερία την όποια ζει ο άνθρωπος οδηγείται στην απομάκρυνση του από τον Θεό με αποτέλεσμα να χάνει από την ψυχή του την γαλήνη και την ηρεμία. Σταματά να εμπιστεύεται τον Θεό και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή, απολήξεις αυτής της αυτοκαταστροφής είναι η καταστάσεις αγχούς που δημιουργούνται με συνέπειες τόσο στην ψυχική όσο και στην σωματική υγεία του ανθρώπου. Αποδεικνύεται ότι μέσα από την ζωή αυτή ο σύγχρονος άνθρωπος θεοποιεί τον εαυτό του και λειτουργεί ελλειπτικά απομακρυνόμενος από την χάρη του θεού οπoυ αποδεδειγμένα αλλά χωρίς ο ίδιος να θέλει να το παραδεχτεί τον γεμίζει με άγχος. Η επαφή του ανθρώπου με τον δημιουργό του τον γεμίζει με δύναμη ,ηρεμία ,γαλήνη ούτως ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στα όποια προβλήματα. Η επαφή αυτή χαρακτηρίζεται από απόλυτη εμπιστοσύνη στον δημιουργό – Θεό. Σήμερα όποιος καταφέρει να έχει μέσα του αυτή την εμπιστοσύνη στο Θεό χαρακτηρίζεται από απάθεια και ηρεμία. Ο τρόπος για να επιτύχει ο άνθρωπος αυτήν την απάθεια και να πολεμήσει με αυτή, την κατάσταση άγχους που του δημιουργεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής, είναι να επιστρέψει βιωματικά στον Χριστό μετέχοντάς ενεργά στα Μυστήρια της Εκκλησίας ,να επικοινωνεί με τον Χριστό μέσα από την προσευχή και να αρχίσει να εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον εαυτό του και ολόκληρη τη ζωή του στα χέρια του Θεού.
Αρχιμ.Νεκτάριος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)